Film oryginalnie powstał jako produkcja telewizyjna dla stacji Hallmark. I tam nadaje się idealnie. Ze względu na bliską polskiemu sercu tematykę (warszawskie getto) oraz udział w projekcie polskich aktorów (m.in. Danuty Stenki) u nas niestety trafił do kin. Obserwujemy więc sztampową i utrzymaną w poprawnej politycznie konwencji historię młodej kobiety, która uratowała podczas niemieckiej okupacji 2,5 tysiąca żydowskich dzieci. Jej szlachetność i poświęcenie oczywiście godne są przybliżenia, ale przez sposób, w jaki ukazano ów heroizm w filmie Harrisona, trudno ją podziwiać.

Ponieważ mamy do czynienia z produkcją amerykańską, wszystko wyłożone jest łopatologicznie (dzieci przemycane w walizkach, wagony bydlęce, marsz nazistów). Dialogi w swym przesadnym dramatyzmie stają się groteskowe. Do tego dochodzi masa komunałów, stereotypowych ujęć, banałów i najprymitywniejszych wzruszeń; scen, które w zamyśle mają rozdzierać nasze serce, w rzeczywistości nie wywołują żadnych emocji. Jak to bywa za oceanem, pomimo powagi sytuacji i rozgrywających się na naszych oczach tragedii, w scenariuszu znalazło się miejsce na wątek miłosny, oczywiście w swej wręcz nieskazitelnej postaci.

W tytułowej roli widzimy Annę Paquin, która jest zdecydowanie bardziej przekonująca kiedy brata się z wampirami. Polscy aktorzy wygłaszający swe kwestie po angielsku to jeszcze mniej trafione rozwiązanie.

Podsumowując, z ekranu wieje nudą. Dzieci Ireny Sendlerowej to film zrealizowany bez najmniejszego polotu, bez choćby próby wyjścia poza utarty schemat.