Kiedy film o specyficznym gronie adresatów docelowych można uznać za udany? Gdy zawężenie okazuje się jedynie pozorne. Tak jest w tym przypadku. Będzie głośno! nie jest filmem wyłącznie dla fascynatów rocka, chociaż przede wszystkim.

Dokument skutecznie personifikuje wartość pasji w trzech odsłonach odmiennych stylów gry na gitarze elektrycznej, których twórcy zapisali się w dziejach historii muzyki jako przełomowi. Jimmy Page (Led Zeppelin), The Edge (U2) i Jack White (The White Stripes): trzy pokolenia, trzy wyjątkowe fabuły i trzy wyjątkowe ścieżki dźwiękowe splecione ze sobą pod pozornie skromnym pretekstem spotkania się tych gitarzystów na rozmowę o instrumencie.

Analogicznie, ale niepowtarzalnie każdy z bohaterów osobiście opowiada swoją drogę od „kogoś” do Legendy: pierwsze kontakty z muzyką gitarową, początkowe zainteresowania, aż wreszcie fascynacje, inspiracje, pierwsze gitary, trudności, przełomy, zespoły, kariery. Poszczególne wątki przeplatają sceny ze spotkania muzyków, wypowiedzi zawierające sedno ich stosunków do instrumentu, elektryzujące głębią i oddaniem twórców.

Pomimo, że o wartości filmu przesądza uniwersalizm charakterystyki prawdziwej pasji, nie wolno pominąć specyfiki dziedziny, która do tego posłużyła. Rock n' roll, w zawężeniu do gitary elektrycznej jest tu czwartym (czy może pierwszym?) bohaterem, nośnikiem tejże pasji, naczelnym, ale dzięki reżyserowi nie ograniczającym filmu sensem. Jako osoba, która do pewnego stopnia zaangażowania obcuje z tą muzyką na co dzień, miałam tą przyjemność entuzjastycznej fascynacji światem przedstawionym. Jack White konstruujący na naszych oczach „gitarę” z kawałka drewna, gwoździ, butelki po coli i jednej struny. The Edge rozentuzjazmowany manipulowaniem osprzętem pod pożądany dźwięk, prowadzący nas poprzez naturę poszczególnych efektów. Jimmy Page puszczający Rumble Linka Wraya – jeden ze swoich ulubionych kawałków – we własnym pokoju, w którym nie ma fragmentu ściany nie przesłonionego płytami winylowymi, albo kasetami magnetofonowymi, bawiący się słyszanymi brzmieniami. Wreszcie scena ze spotkania, w której spontanicznie, na swoich pierwszych gitarach grają razem Whole lotta love Led Zeppelin. Detaliczne ujęcia dłoni artystów podczas gry. Są to fragmenty audio video nie do przecenienia. Z kilkudziesięciu fragmentów muzycznych wykorzystanych w filmie, również wykraczających poza twórczość głównych bohaterów, niektóre autentycznie prowokują napięcie mięśni.

Jedyne, co mogę temu dokumentowi zarzucić, to że pomimo bycia obrazem o pasji korespondującym z każdym, głośniej jednak przemawia do muzyków. Chociaż to naturalnie nieuniknione, a wykluczenie takiego „mankamentu” jest niewykonalne i prawdę powiedziawszy wspominam o tym jedynie pro forma znalezienia jakiegoś „ale”.

Będzie głośno! to dobry film o dobrej muzyce: rezultat jednej pasji, do kina, opowiadający o innej. Powinien przemówić do każdego pasjonata czegokolwiek dzięki zręcznie uchwyconej, uniwersalnej skali nastrojów twórczych: od intymności (The Edge pracujący samotnie nocą w swoim studio) po euforię performatywną (paraliżująca wersja Whole lotta love tria). Te ukazane w filmie wymiary istoty gitarzysty, osiągane tym samym narzędziem, a jednak przeciwstawne to w istocie życzenie zidentyfikowania takiego narzędzia, osiągnięcia tych dwóch wymiarów „Ja” dla każdego widza.