Stowarzyszanie Nowe Horyzonty przygotowało do dystrybucji na ten rok kilka filmów. Jednym z nich jest film dokumentalny Plaże Agnes. Dzieło Agnes Vardy trafia polskich kin z dużym, bo dwuletnim prawie opóźnieniem, ale jak powszechnie mawiają: lepiej późno, niż wcale. Tym bardziej, że sama autorka jest niezwykle ważną dla europejskiego kina postacią, nie wspominając o kinie francuskim, gdzie jest znaną i bardzo cenioną artystką. Ten dokument to dzieło będące ukoronowaniem całej filmografii Vardy.

Wyjątkowość Plaż Agnes polega na ich autobiografizmie. To pierwszy i być może ostatni film Vardy, w którym tak otwarcie opowiada o sobie i ludziach pośród których żyła. Reżyserka w trakcie jego realizacji ma blisko 80 lat, więc naturalnie film jest swojego rodzaju podsumowaniem, wyznaniem i utrwaleniem siebie na taśmie filmowej. Na wstępie Varda zabiera nas na plażę, miejsce silnie kojarzone przez nią z dzieciństwem i młodością. Tak jak większość z nas, także reżyserka ma swój krajobraz – od niego zaczyna się film. Jest to zresztą miejsce do którego Varda stale w swoim dziele powraca. Czasy studenckie, praca dla Narodowego Teatru Popularnego Jeana Vilara, pierwsze filmy, podróż do Stanów Zjednoczonych i przede wszystkim związek z Jacquesem Demy'm – zdarzenia te są kanwą do snucia opowieści o minionych latach.

Varda opisując swoją przeszłość unika tkwienia przed kamerą i wygłaszania statycznych monologów. Opowiadając o czymś, co może być nawet z pozoru nieistotne, reżyserka stara się wizualizować to na ekranie w jedyny i niepowtarzalny sposób. Plaże Agnes są przez to bardzo plastycznym, działającym na wyobraźnię dokumentem. Parkowanie kartonowego auta, odpoczynek we wnętrzu sztucznego wieloryba czy biuro Cine-Tamaris prowadzone na środku ulicy, jak również wiele innych rekwizytów czy sytuacji, przemycone są do filmu nienachalnie i z wyczuciem. Dzieciństwo dla Vardy, jak sama stwierdza, nigdy nie było dla niej inspiracją – w Plażach Agnes artystka posługuje się jednak czasem taką, nieco naiwną, wyobraźnią.

Reżyserka dokonuje także konfrontacji teraźniejszości i przeszłości. Ukazane to jest dzięki odwiedzinom dawnych, bliskich jej miejsc i rozmowa z przyjaciółmi, których reżyserka zdążyła w przeszłości utrwalić na zdjęciach lub filmie. Dlatego ten dokument jest również kolażem licznych fotografii i filmowych ujęć. Dzięki tak żywej i bogatej strukturze Plaże Agnes nie nudzą. W końcu to także zasługa nietuzinkowej biografii, która jest po prostu interesująca. Twórczyni Szczęścia opisuje do tego siebie i swoją przeszłość z odpowiednim dystansem, co wpływa na pozytywny odbiór filmu.

Plaże Agnes na koniec zwracają uwagę także na widza. Za każdym razem, kiedy Varda spogląda w kamerę, widzi po drugiej stronie nie tylko ujęcie, ale również widownię. Zdaniem reżyserki definiujemy tym samym siebie jako świadków jej życia. Odbijając się w jej spojrzeniu, możemy uważać siebie to nie tylko za obserwatorów, ale również za uczestników tej biografii. Z pewnością warto wziąć w niej udział.