Ach, jak pięknie jest być młodym – chciałoby się zawołać po obejrzeniu Niezasłanych łóżek. Wszystkie marzenia są wtedy możliwe do spełnienia, każda nowa miłość jest tą na całe życie, zdarzają się cuda, no i można włóczyć się po świecie bez pieniędzy i specjalnego planu, bezkarnie upijać się w dzień powszedni, oraz spać w zupełnie nieznanych sobie łóżkach, oczywiście wcale ich nie ścieląc...

Film Alexisa Dos Santos to przyjemna opowiastka o grupie młodych ludzi mieszkających na squacie w Londynie. Główni bohaterowie to Axl – dwudziestoletni Hiszpan, który szuka swojego nieznanego ojca oraz Vera, borykająca się z niespełnioną miłością. Ich ścieżki będą biec równolegle po to, żeby przeciąć się dopiero na końcu. Axl odnajdzie ojca, ale nie będzie w stanie szczerze z nim porozmawiać, Vera spotka innego chłopca i zacznie toczyć z nim dziwną grę. Tak, bardzo miła opowieść, uroczo bezpretensjonalna. Nie oczekujmy od niej żadnych głębszych prawd życiowych, wskazówek dotyczących sensu naszej egzystencji... choć czasem zdarzają się bardzo słabe momenty, w których Vera dzieli się z nami swoimi przemyśleniami na temat właśnie zakończonego związku – wskazówkami przypominającymi grafomańskie popisy właściwe nastolatkom.

Pomijając te drobne wpadki, Niezasłane łóżka to film pełen świetnej atmosfery, czaru i świeżości. Jest wspaniale powierzchowny i lekko zabawny. Z każdego ujęcia wypływa swojego rodzaju beztroska. Pewnie jest to również wpływ sposobu w jaki ten film powstawał: reżyser postanowił bowiem dać aktorom dużo swobody i niektóre sceny są właściwie improwizowane. Dało to efekt wyjątkowego niewymuszenia, tak jakby ekipa na planie po prostu bawiła się w robienie filmu. Podobno też na tę produkcję było bardzo mało czasu i jeszcze mniej pieniędzy. To widać, ale wbrew pozorom jest to raczej atut tego filmu. Nie jest do końca dopracowany, niedopięty na ostatni guzik, trochę niezorganizowany – tak jak życie jego bohaterów: chaotyczne i poplątane. Jest różnorodny, tak jak środowisko sportretowanego squatu, w którym mieszają się kultury, narodowości i języki. Marzenia jego mieszkańców spełniają się, ale dopiero wtedy, kiedy bohaterowie odpuszczają ich planową realizację, kiedy „wrzucają na luz” i przestają do nich za wszelką cenę dążyć. Ich historie pokazują, że może czasem warto zrezygnować z tego, czego bardzo pragnęliśmy, bo jeszcze nie przyszedł na to czas, nie jesteśmy gotowi, a nasze dążenia zrealizują się w zupełnie inny, lepszy dla nas sposób. Trochę to banalne? I dobrze, młodość to przecież jeden wielki banał! A Alexis Dos Santos zrobił po prostu film o młodości, o młodych ludziach, którzy nie dokonali jeszcze najbardziej znaczących wyborów w swoim życiu, a zatem wszystko jeszcze przed nimi, nie mają zobowiązań, są wolni, twórczy, wrażliwi i poszukujący. Wizja, oczywiście, mocno wyidealizowana, ale nie sposób odmówić jej uroku. Niezasłane łóżka uwodzą młodością i świeżością, wywołując na twarzy beztroski uśmiech.

Niespokojną atmosferę londyńskiego squatu świetnie oddaje też sposób kręcenia oparty na żywiołowych ruchach kamery. Jest bardzo dynamicznie i bardzo intymnie, bo kamera często wręcz wkracza w fakturę skóry, czy materiałów, sprawia, że staje się ona wyczuwalna. Ważna jest też ciepła, różnorodna kolorystyka korespondująca z multikulturowością tego miejsca. Sama przestrzeń squatu została ciekawie zaaranżowana, jest trochę pokrętna, odrobinę zagracona, ale bardzo przytulna. Nie sposób też nie wspomnieć o świetnie dobranej muzyce, którą stanowią utwory post-rockowych zespołów undergroundowych.

Minusem fabularnym tej opowieści jest końcowe spotkanie Axla i Very. W zamierzeniu miało to chyba być mocne uderzenie, scena kluczowa dla całego filmu, i w pewnym sensie przełomowa. Niestety, w ogóle tego nie czuć - to znaczy, reżyserowi nie wyszło i zabrakło tu potrzebnej dramaturgii. Scena przechodzi właściwie bez echa.

Oczywiście, o portrecie londyńskiej młodzieży autorstwa Alexisa Dos Santos można napisać coś zupełnie innego: że są to zagubieni młodzi ludzie, bez wartości, że codziennie upijają się, a budząc się nie mają pojęcia gdzie się znajdują, że to typowe dla wielkomiejskiej młodzieży, która nie ma nic stałego w życiu i jak ognia unika wszelkiego zaangażowania i wszelkiej odpowiedzialności... Tak, to wszystko prawda. Ale chyba nie o tym myślimy wychodząc z kina. Myślimy sobie raczej, że ekipa Niezasłanych łóżek musiała się świetnie bawić podczas kręcenia i że cały ten film to właśnie jedna wielka beztroska zabawa. Przywodzi on trochę na myśl inne filmy o wiecznej zabawie, czy cyganerii, takie jak Tony'ego Gatlifa, albo książki w rodzaju Gry w klasy Cortazara. W wieku kilkunastu lat przyswaja się je z wypiekami na twarzy, by po kilku latach lekko i trochę pobłażliwie uśmiechnąć się na ich wspomnienie. Tego uśmiechu pewnie nie zabraknie po seansie Niezasłanych łóżek.