Nastolatkowie, ci z dolnej granicy wiekowej, może i będą się zachwycać akrobatycznymi scenami walki, dziwacznymi zwierzętami, które wyglądają jak z laboratorium eksperymentów genetycznych i poetycko-ładnymi efektami specjalnymi. Bieganie po ścianach i kopniaki z półobrotu w końcu zawsze robią na młodzieży wrażenie. Owszem, latający bizono-pies jest sympatyczny (acz nie tak, jak psiak z Niekończącej się opowieści) a wirujące wodne kule czy "gniew oceanu" nawet starszym się spodobają. Ale to wszystko. Niestety, wizualna cześć dzieła jest jego jedyną mocną stroną (a i tak nie jest to coś, co powala na kolana). Film ogląda się bez żadnych emocji. Przygody małego chłopca, który ma okiełznać cztery żywioły i doprowadzić do pokoju na Ziemi, powinna być ekscytująca, epicka, tymczasem jest nudna i pozbawiona polotu.

Obraz powstał na podstawie serialu. Niestety M. Night Shyamalan nie poradził sobie z "przetłumaczeniem" telewizyjnej produkcji na język kina, przez co "Ostatni władca wiatru" ma przedziwne tempo - najpierw reżyser "każe" narratorowi (a dokładniej narratorce) w telegraficznym skrócie streścić 100 lat historii, by później długie minuty poświęcić na synchroniczne treningi dzieciaków, polegające w zasadzie na machaniu rękami. Słabe jest również aktorstwo, najgorsze jednak są drewniano-kwadratowe dialogi, które często brzmią jak z wypracowania gimnazjalisty (kwestia o "zaprzyjaźnianiu się" już stała się żartem wśród moich znajomych).

Przyznaję, pojawiają się w obrazie imponujące pod względem plastycznym momenty. Dzieło uczy przyjaźni, odpowiedzialności, szacunku, poświęcenia. Jest jednak wiele ciekawszych, bardziej porywających filmów, które spełniają to zadanie.