Belgijski kandydat do Oscara w pełni zasłużył na to wyróżnienie. Ma wszystko, co mieć powinien: ciekawą historię, świetnie prowadzoną narrację, niezłe zdjęcia i aktorów w pełni oddających całą gamę uczuć, jaka pojawia się na ekranie. To kawał dobrej filmowej roboty.
Opowieści o alkoholizmie i dzieciach z rodzin patologicznych to w Polsce nie nowość. Życie przekłada się na filmowe narracje i wydawać by się mogło, że widzieliśmy już wszystko. Tym bardziej zaskakuje,  że belgijski Boso, ale na rowerze robi na nas – wybrednych widzów zaznajomionych z tematem – bardzo dobre wrażenie. To zasługa tak naprawdę niezbyt oryginalnego, ale świetnie zrealizowanego scenariusza opartego na powieści Dimitri Verhulsta De helaasheid der dingen.

Kilkunastoletni Gunter żyje wśród barwnych postaci swojego ojca i jego braci: alkoholików, hazardzistów, kobieciarzy i zawadiaków. Takie życie to wieczna zabawa, beztroskie pogrążanie się w oszołomieniu,  ale też agresja i rozpacz ojca po porzuceniu przez żonę - matkę Guntera. Przez ciągłe burdy w domu Gunter ma kłopoty w szkole, z którymi jednak musi radzić sobie sam, bo na swoich opiekunów liczyć raczej nie może. Hulanki i pijaństwo zmierzają więc oczywiście do tego, do czego muszą: do całkowitej degrengolady. Jednak filmowi daleko do moralitetu potępiającego wszelką patologię.

To zasługa stworzenia wielowymiarowych postaci, świetnie zresztą zagranych. Tutaj nikt nie jest tylko czarny, albo tylko biały, a wszystkie zjawiska są oceniane niejednoznacznie. Pijaństwo i zabawa pokazane są z humorem, jakby stanowiły po prostu pewnego rodzaju przygodę, w której bierze udział nastolatek, jakby było to ubarwienie jego życia, o którym zwykli chłopcy mogą tylko pomarzyć. Od dziecka wychowywany w takiej atmosferze, Gunter nie zdaje sobie sprawy z patologiczności sytuacji, w jakiej się znajduje; nie jest tylko ofiarą, która potrzebuje pomocy. Nie ma tu tak częstej w polskich filmach martyrologii – owszem, sytuacja się pogarsza, ale świat i tak jest piękny.  Wygląda na to, że chłopak jest całkiem zadowolony z przysługującej mu wolności, z warunków w jakich dorasta. Śmiech – to duży atut tego filmu. Śmiech i zabawa na ekranie, ale i śmiech widzów, bo film jest po prostu zabawny. 

Momentami film jednak wzrusza i to w najbardziej naturalny sposób, bo reżyserowi udało się uniknąć przesadnego sentymentalizmu. Szczególnie przekonująco wypada tutaj skomplikowana relacja Guntera z ojcem – alkoholikiem nie potrafiącym poradzić sobie z utratą żony. Łączy ich silna więź, której zapewne brakuje w  wielu rodzinach uznawanych za „normalne”. Choć stan ojca pogarsza się i coraz częściej reaguje on agresją skupiającą się na synu, to ich relacja wciąż jest silna, wciąż się kochają. To również efekt mocnych więzi spajających całą rodzinę. Z jednej strony jest to męska przyjaźń, z drugiej rodzinny honor, którego Gunterowi przyjdzie bronić. Zrozumiałe staje się więc wahanie chłopca, jakby nie mógł się zdecydować, czy jego rodzina jest tak naprawdę zła, czy dobra. I bezsilna złość, kiedy jego decyzje nie są w rodzinie ocenione tak, jak przewidywał.  Chłopak jest zagubiony i na własną rękę szuka wyjścia z tej sytuacji.

Wiarygodności całej historii przydaje fakt, że poznajemy ją z perspektywy już dorosłego bohatera. Gunterowi udało się w pewnym sensie uniknąć losu swojego ojca i wujków, choć wydawało się, że jest skazany na to, by być dokładnie taki sam. Jednocześnie wpływ rodziny jest nie do uniknięcia, Gunter powtarza błędy ojca i wciąż nie umie poradzić sobie z tym, jak wyglądało jego dzieciństwo. Jakby wciąż się wahał, jak oceniać to, co go spotkało. I my wahamy się razem z nim.