Tommaso przyjeżdża do rodzinnego domu w Apulii, gdzie życie toczy się dookoła rodzinnego biznesu - fabryki makaronu. Rodzina - kierowana przez tradycyjnie apodyktycznego ojca - jest pewna, że Tommaso pilnie studiował ekonomię, by pomóc kierować fabryką. Nie wiedzą, iż młodszy dziedzic makaronowej fortuny nie dość, że studiował literaturę, to jeszcze żyje w związku z mężczyzną... Gdy Tommaso chce wyznać prawdę o swojej orientacji przy kolacji, by zostać wyklętym i odseparować się od nudnego życia na prowincji, ubiega go jego brat - do tej pory ulubieniec rodziców i uosobienie wszystkich cnót - powodując zawał u ojca i swoje wygnanie z domu. Tommaso nie ma serca wyznać prawdy i zostaje w Apulii, gdzie poznaje ekscentryczną wspólniczkę ojca Albę (świetna Nicole Grimaudo), a jego miłość do partnera zostanie wystawiona na próbę. Jednocześnie zaczynają wychodzić na jaw drobne kłamstewka i większe rodzinne tajemnice...

Ozpetek, który przyzwyczaił widzów do gorzkich dramatów traktujących o ostracyzmie i braku akceptacji wobec gejów, trudnych rodzinnych relacji i niemożliwej miłości, tym razem przewrotnie ujmuje te same tematy w ramy (prawda, że słodko-gorzkiej) komedii. Doskonale zarysowane postaci, jak mądra, ale uważana za wariatkę babcia (właściwie będąca główną aktorką tego mieszczańskiego komediodramatu, kapitalnie zagrana przez Ilarię Occhini), rozerotyzowana ciotka-stara panna (kapitalna Elena Sofia Ricci) czy rozhulani, epikurejscy i stereotypowo wręcz zabawni koledzy-geje Tommaso zapewniają jednocześnie rozrywkę na wysokim poziomie i niekontrolowane wybuchy śmiechu. Przy czym Ozpetek tak naprawdę z nikogo nie śmieje się szyderczo - może jedynie lekko punktuje małomiasteczkową, fałszywą moralność.

Jednak pod warstwą komediową jak zwykle kryje się gorzka refleksja - nigdy nie można mieć pełni szczęścia, a wielka, ale niespełniona i niemożliwa miłość będzie nas męczyć przez całe życie. "Mine vaganti" to w wolnym tłumaczeniu "dryfujące miny", co w potocznym języku oznacza postrzeleńca, po którym nie wiadomo, czego się spodziewać i który w najbardziej nieoczekiwanym momencie wypali coś nieoczekiwanego, kompromitującego czy niedorzecznego. W rodzinie Tommaso za taką osobę uważana jest najmądrzejsza wśród wszystkich jej członków babcia, której dziwactwa i zgorzkniałość okazują się rezultatem tragicznej, nieszczęśliwej miłości. W ostatecznym rozliczeniu widzimy jednak, że każdy z nas potrafi w najmniej oczekiwanym momencie wyskoczyć z ciętą ripostą, narazić się na śmieszność lub w nieporadny sposób skłamać. W dość minorowej, choć pogodnej końcówce filmu okazuje się również, że każdy z nas jest kształtowany przez kilka życiowych decyzji i tak naprawdę każdy - choćby pozornie najwłaściwszy - wybór oznacza rezygnację z czegoś równie ważnego.

Mine vaganti to doskonały film zarówno dla wielbicieli klasycznej włoskiej komedii mieszczańskiej, jak i poszukujących w kinie uśmiechu przez łzy. Nie jest to może obraz wybitny, ale udanie bilansuje czystą rozrywkę i poważną refleksję, co w ostatnich czasach niestety nie jest częste.