Święty interes to opowieść o rodzeństwie, Leszku (Piotr Adamczyk) i Janku (Adam Woronowicz), którzy wracają do rodzinnej wsi na pogrzeb dawno niewidzianego ojca. Ponieważ nie byli z nim blisko, dowiadują się, że tata majątek zapisał na... fundację papieską. Chłopakom ostała się jedynie rozpadająca się stodoła i "wszystko, co w niej". Jedyną rzeczą przedstawiającą jakąkolwiek wartość wydaje się być rozklekotana Warszawa M-20. Samochód jest jednak małym pocieszeniem dla braci, którzy liczyli, że nieco się wzbogacą na śmierci ojca, a raczej uregulują długi i ułożą sobie życie. Sytuacja zmienia się, gdy motoryzacyjny zabytek wzbudza nad wyraz duże zainteresowanie mieszkańców wsi. Okazuje się bowiem, że automobil w przeszłości należał do... biskupa Karola Wojtyły. Oczywiście, chciwi bracia węszą w tym "święty" interes.

Najnowszy film Macieja Wojtyszki to, o czym zresztą twórca uprzedzał, typowa "wiejska" komedia, nawiązująca do klasycznych już Samych swoich czy serii U Pana Boga.... Przaśna, swojska, upstrzona stereotypami, wytykająca polskie przywary. Komizm opiera się tu na konflikcie - na linii rodzeństwo-wieś, Leszka z Jankiem, Leszka z żoną Mo, Janka z kolesiem od długów (genialny Mariusz Bonaszewski), wójta z chłopakiem córki, córki z wójtem itd itp. Wojtyszko przedstawia nam szereg wyraźnie zarysowanych, barwnych postaci od przekupnego i cwanego urzędnika przez lokalnego pijaczka, którego największym przyjacielem jest koń po dyrektorową-damę. Kolorytu, także w dosłownym tego słowa znaczeniu, dodaje "tandeciara" Nicola oraz jej bogobojny chłopek-roztropek.

Reżyser trafnie punktuje typowe polskie przypadłości, jak małomiasteczkowe kompleksy czy religijny fanatyzm. Mamy "awansowanie" znaczka FSO do roli relikwii, które doskonale obrazuje podejście Polaków do świętości, a pasta do zębów na sutkach to idealny przykład ślepego podążania za radami z magazynów dla pań. Szkoda tylko, że Wojtyszko dość powierzchownie analizuje polską mentalność, jakby starając się zachować równowagę między lekką komedią a dziełem o zabarwieniu społeczno-psychologicznym. Może apetyt nie byłby tak rozbudzony, gdyby nie dobór aktorów - jak to ładnie ujął dystrybutor filmu, "świętych polskiego kina, którzy wreszcie grzeszą". Oto bowiem "papież-Adamczyk" myje kible w Szwecji, a "Popiełuszko- Woronowicz" jest hazardzistą. Po czymś takim, można było spodziewać się czegoś bardziej przewrotnego i zaskakującego, tymczasem pozostaje pewien niedosyt i przaśna, swojska komedia z religią w tle.