Wszyscy wiemy, jak zaczął się kryzys - banki za dużo pożyczały nieodpowiedzialnym ludziom, a potem handlowały derywatami z tych "śmieciowych" kredytów, doprowadzając do nieuniknionego przeinwestowania i katastrofy na rynku finansowym. Historia opowiedziana w Chciwości zaczyna się w momencie, gdy młody, inteligentny analityk (Zachary Quinto) odkrywa, że ponadstuletnia historia jednego z banków inwestycyjnych może raptownie się zakończyć... Rada jest jedna - "śmieci" trzeba sprzedać, tym samym zaprowadzając potworny chaos na rynku.

Tyle fabuła, a raczej historia. Chandor skupia się raczej na tym, jak pracownicy firmy - od najmłodszego maklera, płaczącego w toalecie za straconą posadą, poprzez (fantastycznie zagranego przez Kevina Spacey) kierownika działu, jego "sukowatą" przełożoną (dobra Demi Moore), aż po członka zarządu (jak zwykle nienaganny Jeremy Irons). Perełką jest rola Paula Bettany'ego - gra on angielskiego ekspata, będącego z pozoru wzorcowym przykładem pazerności i cynizmu, który mimo wszystko w ostatecznym rozrachunku okazuje się bardzo ludzki. Jeszcze bardziej ludzka jest tylko postać grana przez Spacey'a - pracownika-weterana znanego z etycznego podejścia do pracy, któremu szef nakazuje zrobić totalne świństwo. Podobnie traktuje zresztą... wyrzuconego poprzedniego dnia kierownika, który jako pierwszy zbadał podejrzane transakcje prowadzące do opłakanej sytuacji banku (w tej roli świetny Stanley Tucci).

Klimat filmu jest z jednej strony zbliżony do thrillera psychologicznego, z drugiego zaś trąci teatrem. Udział statystów i pobocznych uczestników jest ograniczony do niezbędnego minimum, zdjęcia i scenografia są - można by powiedzieć - sterylne, co daje jeszcze większe poczucie odrealnienia zamkniętych w "wieżach z kości słoniowej" pracowników banku. To nie jest Wall Street Gordona Gekko, otwarcie kpiącego z zasad panujących na rynku - to świat egoistów, którzy w większości najedli się już dość, a mimo to panikują w obliczu braku dalszego pożywienia... Film Chandora to smutny prognostyk na 2012 rok, mówiący, iż chciwość, strach i konformizm najczęściej zwycięża.